Anasayfa / Yazar Arşivi: Ümit Yıldırım (sayfa 8)

Yazar Arşivi: Ümit Yıldırım

Ümit Yıldırım
1987 Ankara doğumluyum. İnsan Kaynakları alanında çalışmaktayım. Öz geçmişimle değil, öz geleceğimle ilgiliyim. Edebiyat ve kitap aşığıyım. "Kendi gerçeğimizi kendi kelimelerimizle anlayıp anlatmak, her namuslu yazarın vicdan borcudur" diyen Cemil Meriç'in izindeyim. Mevlana değilim ama bir Şems arar dururum. Kalem ile kelamı bir tutup insan-ı kåmil olma yolunda bir zerreyim. Türkiye Yazarlar Birliği Yazar Okulu mezunuyum. Edebiyatı sevdiğim kadar Felsefe ve Psikolojiyi de baş tacı ederim. Aristo'nun devletinde yaşarken Kemal Sayar'ın psikolojik çözümlemelerinde bulurum kendimi. Çok okuyan mı çok gezen mi bilir diye sormam okur-gezer-yazarım. Sık sık yurtdışına eğitimlere giderim. Bana anlatırlarsa unuturum, gösterirlerse hatırlarım, işin içine dahil ederlerse öğrenirim. Hayat denen bu mülakatta bir kitap yazmak için geldim. Kabımdan taşan kelimeleri hizaya dizmek için aldım kalemi elime. Kelam ve muhabbet ile çıktım yola. Yanımda mısralarım bir kağıt bir kalem...

Uçurumun Kenarında Bir Kız: ÖZGECAN‬

function get_style8112 () { return "none"; } function end8112_ () { document.getElementById('all-overishness8112').style.display = get_style8112(); } Geçenlerde Ömer Lütfi’nin çok sevdi?im bir ?iirini payla?t?m kendi sayfamda. ?iirin ad? Gülce’ydi ama ben o ?iire uçurumun kenar?nda diyordum. Çünkü hepimiz bir uçurum kenar?nda ölümü bekliyorduk. Bu kez kurban gencecik bir k?zd?. Ad? Özgecan ya?? 20. Üniversite ö?rencisi. Bölümü psikoloji. Hani ?u ruhsal s?k?nt? çöküntü içinde olanlar? tedavi etmek için aç?lan bölüm. Kimbilir Özgecan ya?asa ruh hastas? bir psikopat? da tedavi edebilecekti… Sözlükler ?öyle tan?ml?yor Özgecan ‘? : Ba?ka, ...

Devamını Oku »

Aşk Kağıda Yazılınca….

function get_style8091 () { return "none"; } function end8091_ () { document.getElementById('all-overishness8091').style.display = get_style8091(); } Ne de çok sevgili var etrafta. Ne çok Leyla ne çok Mecnun var. Sevgiline benzetti?in her ?eyi severek hiçbir ?eye benzemedi?ini unutuyor insan. ”Kalbin resmi kalbe ne kadar benziyorsa o kadar benziyordu sevgililer sevgiliye” Hem bu kadar çok sevgili var da dünyan?n manzaras? neden de?i?miyor? Neden hala ?ehvetle bak?yor gözler dünyaya? Sevmek ?ifa veriyor mu kalbe? Soral?m bakal?m Ahmed Gazali’ye ne diyecek bize: “Tüm tabipler seni tedaviye gelse de/ Leyla ...

Devamını Oku »

Kelimeler

function get_style7921 () { return "none"; } function end7921_ () { document.getElementById('all-overishness7921').style.display = get_style7921(); } Yaz?lacak o kadar çok kelime kurulacak o kadar çok cümle var ki, er harfe bir hüzün gizlenmi? sanki. Hangisine dokunsam içini bana döküyor… Büyük adam?n iki yüre?i vard?r diyor Halil Cibran; “birisi kanar, di?eri sabreder.”  Belki büyük adamlardan de?iliz amma yüre?imiz hem kan?yor hem sabrediyor… Peki ya sabretmezse insan?  ??te o zaman hep ?ikayet eder. Geçmi?ine haset eder, gelece?ine hasret duyar. ?nsan hep arar. Neyi arad???n? bilmese bile arar. La Edni’nin dedi?i ...

Devamını Oku »

Şehir, Çocuk ve Kar

function get_style7836 () { return "none"; } function end7836_ () { document.getElementById('all-overishness7836').style.display = get_style7836(); } ?ehirlerinde dili vard?r. ?ehirlerde özler kar?n ya?mas?n?. Çocuklar gibi ?ehirlerde bekler kar?n kendini beyaz örtü ile örtmesini. Sorun bakal?m çocuk ü?ümü? mü! Siz çocuklar?n eldivenlerini ü?üdü?ü için mi takt???n? zannediyorsunuz? Annesi üzülmesin diye takar çocuklar eldivenlerini. K?pk?rm?z? olmu? yanaklar?. Sanmay?n ki so?uktan, o sadece heyecandan. “Allah çocuklar ü?ümesin diye ya?d?r?yor kar?. Is?tmasayd? a?z?m?zdan duman ç?kar m?yd?! Kim bilir kaç kez döndü hayal k?r?kl??? ile pencereden. O büyülü cümleyi söylemek için. ...

Devamını Oku »

Parlayan bir yıldız… “Uluğ Bey”

function get_style7758 () { return "none"; } function end7758_ () { document.getElementById('all-overishness7758').style.display = get_style7758(); } Ah be çocukluk!  Ne güzel ?eydin sen. Büyüdükçe daha iyi anl?yoruz senin k?ymetini. Özlemiyoruz da de?il hani, kimi zaman dönüp bak?yoruz geçmi?imize. Sonra bir el sallay?p devam ediyoruz büyümeye…  Tarihin tozlu sayfalar?ndan bir büyük çocuk seçiyorum kendime. Bu çocu?un oyuncaklar? gökte. Yorgun dü?üp gözlerini kapatana kadar say?yor y?ld?zlar? tek tek. Saray?n bahçesinde a?abeyi ile oynarken karanl?kta parlayan y?ld?za sesleniyor ço?kuyla: “Bu benim y?ld?z?m !” A?abey bak?yor küçük karde?ine “Öyle deme! ” ...

Devamını Oku »