Anasayfa / Yazar Arşivi: Ümit Yıldırım

Yazar Arşivi: Ümit Yıldırım

Ümit Yıldırım
1987 Ankara doğumluyum. İnsan Kaynakları alanında çalışmaktayım. Öz geçmişimle değil, öz geleceğimle ilgiliyim. Edebiyat ve kitap aşığıyım. "Kendi gerçeğimizi kendi kelimelerimizle anlayıp anlatmak, her namuslu yazarın vicdan borcudur" diyen Cemil Meriç'in izindeyim. Mevlana değilim ama bir Şems arar dururum. Kalem ile kelamı bir tutup insan-ı kåmil olma yolunda bir zerreyim. Türkiye Yazarlar Birliği Yazar Okulu mezunuyum. Edebiyatı sevdiğim kadar Felsefe ve Psikolojiyi de baş tacı ederim. Aristo'nun devletinde yaşarken Kemal Sayar'ın psikolojik çözümlemelerinde bulurum kendimi. Çok okuyan mı çok gezen mi bilir diye sormam okur-gezer-yazarım. Sık sık yurtdışına eğitimlere giderim. Bana anlatırlarsa unuturum, gösterirlerse hatırlarım, işin içine dahil ederlerse öğrenirim. Hayat denen bu mülakatta bir kitap yazmak için geldim. Kabımdan taşan kelimeleri hizaya dizmek için aldım kalemi elime. Kelam ve muhabbet ile çıktım yola. Yanımda mısralarım bir kağıt bir kalem...

NEREDESİN SEN

Tatlı dilliydi. Yüzü hep gülerdi. Sazı notalarla değilde kendi tabiriyle  gönüylee çalardı. O sazın yüreği dağlayan nağmeleri gözlerden yaşlar döktürürdü gibi eğlendirip neşelenirlerdi de. Çünkü Neşet ERTAŞ öyle bir insandı. Ne demişti insanlığa? “Kadınlar insandır biz insanoğlu…” O yüzden UNESCO dünya da yaşayan değerler listesine büyük ustayı da eklemişti. Biz üç dakika Neşet Ertaş’ın şarkıya girmesini bekleyen adamlardık. Ondan öğrendik beklemenin kıymetini. Sinemizde saklardık kimselerin bilmediği gizli yaralarımızı. Boynu bükük bir gariptik, yüzümüz gülmezdi. Gönlümüz hep sevgiliyi arardı. “Neredesin sen?” diye sorandı… Cahildik. Dünyanın rengine ...

Devamını Oku »

Çanakkale Geçilmez!

Çok güneşler battı bu topraklarda. Anadan, babadan, evlattan, yardan geçtiler ama vatandan vazgeçmediler. Hergün yeniden güneş doğsun diye döktüler 13-14 yaşında ki çocuklar  kanlarını bu toprağa. Ne yazsak, ne söylesek anlatamayız Çanakkale’yi. Bir Vatan kalbinin attığı yerdir Çanakkale. Çanakkale ölmeden mezara konulanların, üzerine dakikada 1500 kg mermi yağanların, 215 kg top mermiyi sırtlayan Koca Seyit’in, Çanakkale mevki komutanı Cevat Paşa’nın taktik dehasının, Karanlık Limanına 26 kutsal mayını döken Nusret mayın gemisinin, Çanakkale, düğüne gider gibi ölüme giden “önce vatan” diyenlerin, Çanakkale “cephaneniz yoksa süngünüz var” ...

Devamını Oku »

SATILMIŞ GÜL

Binlerce gül satıldı kokusu olmayan. Milyonlarca aşık vardı sevgi alameti olmayan ve birbirlerini sevmeyen. Ruhları ruhlarına dokunmasa da el ele göz gözeydiler. Bakmayın dudaklarının “seni seviyorum” diyerek kıpırdadığına. Sevdiğinden değil, söyleyecek başka söz bulamadığındandı sözleri. Gözüyle seveni gönlüyle sevenden ayıramıyordu sevgili. Belki de şairin dediği gibi; “Herkesin seviyormuş gibi yaptığı, ancak sevginin ne olduğunu pek az kimsenin bildiği bir zamanda yaşıyoruz”… Birde yandıklarından söz ediyorlardı yanmanın ne olduğunu bilmeden. Yandıklarının alameti olarak şarkıları şahit tutuyorlardı. “Senin için ölürüm” demelerinin sebebi sevgiyi yaşatamadıklarındandı.  Yağmuru seviyorlardı yıldırımı ...

Devamını Oku »

GÜNEŞİN ETRAFINDA ON KERE DÖNEN DÜNYA…

Ne zaman on sayısını duysam hep Nazım Hikmet’in o meşhur şiiri gelir hep hatrıma: “Ben içeri düştüğümden beri”… Şiir Nazım Hikmet hapiste geçirdiği on koca yılı anlatır. Hemde öyle güzel anlatır ki, okuyan insanın iliklerine işler her bir mısra. Dile kolay dört duvar arasında on koca yıl. Belki bizim on yılımız dört duvar arasında geçmese de onlarca anı içerisinde gelip geçiyor… Gel gelelim benim içime on yıllık hasret ve özlemi düşüren yazımıza, Malum sosyal medyamızın yeni akımı: #10yearchallenge Neler değişmedi ki şu geçen on yılda ...

Devamını Oku »

Şehir, Çocuk Ve Kar

Şehirlerinde dili vardır. Şehirlerde özler karın yağmasını. Çocuklar gibi şehirlerde bekler karın kendini beyaz örtü ile örtmesini. Sorun bakalım çocuk üşümüş mü! Siz çocukların eldivenlerini üşüdüğü için mi taktığını zannediyorsunuz? Annesi üzülmesin diye takar çocuklar eldivenlerini. Kıpkırmızı olmuş yanakları sanmayın ki soğuktan, o sadece heyecandan. “Allah çocuklar üşümesin diye yağdırıyor karı. Isıtmasaydı ağzımızdan duman çıkar mıydı! Kim bilir kaç kez döndü hayal kırıklığı ile pencereden. O büyülü cümleyi söylemek için. Gökyüzünden görünen haberi “Kar yağmış” diyerek haykırmak için kaç kez daha gitmesi gerekti pencereye… Kar ...

Devamını Oku »